آنچه می خوانید نگاهی کوتاه به کتاب «آموزش زبان قرآن» است.
در پشت جلد این کتاب می خوانیم:
«حوزه اصلی و جایگاه قرآن و آموزش آن، آموزش یک «زبان» است که طبعا با هیچکدام از حوزه های دیگر نباید خلط گردد. سنت و سیره مرضیه پیامبر اکرم و ائمه اطهار و صحابه کبار همواره در صدد تبیین و تثبیت همین امر بوده است که آموزش قرآن یک زبان است و در مسیر آموزش قرآن فقط این را می خواسته اند که بتوانند این زبان را بیاموزند و آموزش دهند.»
این کتاب شامل دو فصل و یک خاتمه می باشد. مولفان در فصل اول طی عناوین متعددی به بررسی اصول و مبانی آموزش زبان قرآن پرداخته اند. کتاب معتقد است «زبان قرآن، زبان عربی مبین است، نه عربی معمولی. «زبان عربی مبین» مرکز همه زبان های دنیاست»[1]؛ «این «لسان مبین» جامه عربی در بر کرده است. این در حالی است که می توانسته است هر جامه دیگری اعم از انگلیسی، عربی، فارسی، ترکی و ... بر تن بپوشد.»[2]
طی این فصل به مطالبی چون «متن درسی زبان قرآن»، «روش تدریس و شیوه کلاس داری»، «آموزش ترجمه و مفاهیم»، «شرح علایم پنجگانه وقف» و «تفاوت مقام تلاوت با مقام آموزش» پرداخته شده است.
فصل دوم کتاب که بخش اصلی آن محسوب می شود، به مقاطع پنجگانه آموزش زبان قرآن پرداخته و به صورت مفصل درباره آن صحبت کرده است.
نگارندگان بر این باورند که قرآن آموز در مقطع سوم به قرآن نویسی [حتی الامکان با خط کوفی][3] روی آورد و در مقطع چهارم دیکته قرآن توسط معلم قرآن انجام گیرد.[4]
آنچه که در تمامی این مقاطع به چشم می خورد اهمیت سمع در آموزش قرآن است به گونه ای که آموزش قرآن را اصولا «سمعی ـ سمعی» دانسته و معتقد است که «چشم» در جایگاه خود اگر لازم مورد استفاده قرار میگیرد.[5]
شناسنامه کتاب
مولفان: محمدعلی لسانی فشارکی و مهدی غفاری
ناشر: زيّنی شابک: 9-19-2783-964-978
قيمت: 2000 تومان
تلفن مرکز
پخش: 09122517346
پی نوشت
1 و 2- ص 35.
3- ص 107.
4- ص 121.
5-ص 20.