دار السلام

«حوزه اصلی و جایگاه قرآن و آموزش آن، آموزش یک «زبان» است که طبعا با هیچکدام از حوزه های دیگر نباید خلط گردد. سنت و سیره مرضیه پیامبر اکرم و ائمه اطهار و صحابه کبار همواره در صدد تبیین و تثبیت همین امر بوده است که آموزش قرآن یک زبان است و در مسیر آموزش قرآن فقط این را می خواسته اند که بتوانند این زبان را بیاموزند و آموزش دهند.»

این کتاب شامل دو فصل و یک خاتمه می باشد. مولفان در فصل اول طی عناوین متعددی به بررسی اصول و  مبانی آموزش زبان قرآن پرداخته اند. کتاب معتقد است «زبان قرآن، زبان عربی مبین است، نه عربی معمولی. «زبان عربی مبین» مرکز همه زبان های دنیاست»^[1]؛ «این «لسان مبین» جامه عربی در بر کرده است. این در حالی است که می توانسته است هر جامه دیگری اعم از انگلیسی، عربی، فارسی، ترکی و ... بر تن بپوشد.»^[2]

طی این فصل به مطالبی چون «متن درسی زبان قرآن»، «روش تدریس و شیوه کلاس داری»، «آموزش ترجمه و مفاهیم»، «شرح علایم پنجگانه وقف» و «تفاوت مقام تلاوت با مقام آموزش» پرداخته شده است.

فصل دوم کتاب که بخش اصلی آن محسوب می شود، به مقاطع پنجگانه آموزش زبان قرآن پرداخته و به صورت مفصل درباره آن صحبت کرده است.

نگارندگان بر این باورند که قرآن آموز در مقطع سوم به قرآن نویسی [حتی الامکان با خط کوفی]^[3] روی آورد و در مقطع چهارم دیکته قرآن توسط معلم قرآن انجام گیرد.^[4]

آنچه که در تمامی این مقاطع به چشم می خورد اهمیت سمع در آموزش قرآن است به گونه ای که آموزش قرآن را اصولا «سمعی ـ سمعی» دانسته و معتقد است که «چشم» در جایگاه خود اگر لازم مورد استفاده قرار میگیرد.^[5]

شناسنامه کتاب

^{مولفان: محمدعلی لسانی فشارکی و مهدی غفاری}

شابک: 9-19-2783-964-978

قيمت: 2000 تومان

تلفن مرکز پخش: 09122517346

پی نوشت

1 و 2- ص 35.

3- ص 107.

4- ص 121.

5-ص 20.